1η Οκτώβρη -Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας

ppp

Ποιήματα, παραμύθια και εικόνες για τον παππού και τη γιαγιά που έχουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας!

papa

 

Θέλω τον παππού και τη γιαγιά κοντούς

Θεέ μου, σε παρακαλώ
τον παππού μου να κοντύνεις,
και γιαγιά πολύ ψηλή
στα παιδιά μη δίνεις.
Εύκολα θέλω να φτάνω
τον παππού και τη γιαγιά,
να μπορώ να τους χαϊδεύω
τ΄ άσπρα, κάτασπρα μαλλιά.

gg


Ο παππούλης κι η γιαγιούλα
θέλω να  ΄ναι πιο κοντά.
Όχι να  ΄ναι αυτοί στα ύψη
κι εγώ τόσο χαμηλά.
Θέλω να μαστε ίσια, ίσια
και να παίζουμε μαζί.
Έτσι πιο όμορφη θα νιώθω
τη ζωή.
Γι’ αυτό άκουσέ με, Θεέ μου,
κάνε τους και τους δυο κοντούς.
Αυτό πάει να πει γιαγιούλα
και γλυκός γλυκός παππούς.

Ρένα Καρθαίου

p

Λούνα παρκ, παππούλη μου

Έχω μαγικό παππούλη
που ’ναι λούνα παρκ τρελό
έχει γόνατα αλογάκια
δίνω μια και καβαλώ

κάνω κούνια σε δυο χέρια
και τσουλήθρα σ’ αγκαλιά
παίζω ένα βουβό ταμπούρλο
τη μεγάλη του κοιλιά

ppppppp

φέγγουν πάνω του λαμπιόνια
μάτια πίσω από γυαλιά
τραγουδάει βραχνή κασέτα
και λαλεί σοφή μιλιά

έχει τσέπες μαγαζάκια
νύχτα μέρα ανοιχτά
παίρνω τσίκλες σοκολάτες
κι ό,τι θες χωρίς λεφτά

μα πληρώνω εισιτήριο
κι είναι ακριβό πολύ
για να μπω στο λούνα παρκ μου
δίνω σφυριχτό φιλί.

Θέτη Χορτιάτη

ppap

Ο παππούς (Παιδικό τραγούδι)
Στην καρέκλα την παλιά,

με τα κάτασπρα μαλλιά

Ο γερό-παππούς κοιμάται,

μη μιλάτε, μη μιλάτε .
Μουρμουρίζει σιγανά,

μες τον ύπνο και γελά,

μη μιλάτε και ξυπνήσει

γιατί το όνειρο θα σβήσει.
Και είναι το όνειρο γλυκό,

και είναι τόσο μαγικό.

Ο παππούς βλέπει λιγάκι,

πώς ξανάγινε παιδάκι.

grrr


Τι χαρά του πού και πού,

βλέπει ακόμη έναν παππού

Που τον κρατά στα στήθια

και του λέει παραμύθια.
Στην καρέκλα την παλιά

με τα κάτασπρα μαλλιά,

ο γερό-παππούς κοιμάται

μη μιλάτε, μη μιλάτε.

ppgg

Το νανούρισμα της γιαγιάς (τραγούδι)

(Στίχοι: Νίκος Κανάκης, Μουσική: Ορφέας Περίδης)

Τι να κάνω δεν κατέχω
να σου τραγουδήσω θέλω
και καλή φωνή δεν έχω

Τρέχω στο ποτάμι, τρέχω
τ’ αηδονάκι να σου φέρω
κι αν δεν το βρω κι αν μου φύγει
τρέχω για να παραγγείλω
στο τζιτζίκι και στο γρύλο

pspp

Τρέχω στο λιβάδι πέρα
στην αυλή μας να σου φέρω
το βοσκό με τη φλογέρα

Τι να κάνω δεν κατέχω
θέλω να σε νανουρίσω
και γλυκά να σε κοιμίσω
και καλή φωνή δεν έχω.

pappap

Παραμύθι: Η Ευγνωμοσύνη του Γερανού

Ιαπωνικό παραμύθι Κείμενο: Σατορου Μάμπουτσι

Μια φορά κι έναν καιρό, σε κάποιο μέρος, ζούσαν ένας φτωχός παππούς και μια γιαγιά.
Μια κρύα μέρα που χιόνιζε, καθώς ο παππούς επέστρεφε απ’ την πόλη, όπου είχε πάει για να πουλήσει καυσόξυλα, βρήκε ένα γερανό που είχε πιαστεί σε μια παγίδα και αγκομαχούσε.
«Ωχ ωχ το κακόμοιρο,
για να το ελευθερώσω ‘γω.
Στο εξής να προσέχεις έτσι;»
 Ο παππούς λυπήθηκε το γερανό και τον ελευθέρωσε.
Ένα χιονισμένο βράδυ λίγες μέρες μετά, τακ-τακ ακούστηκε ένας ήχος στην πόρτα του παππού. Όταν άνοιξε την πόρτα, στεκόταν εκεί μια κόρη.
«Χιονίζει πολύ κι έχασα το δρόμο μου.
Σας παρακαλώ φιλοξενήστε με για ένα βράδυ»
«Αχ συμφορά που σε βρήκε.
Έλα, μπες μέσα να ξαποστάσεις»
Από κείνη την ημέρα, η κόρη συνέχισε να μένει στο σπίτι του παππού.
Κάποτε, η κόρη είπε:
«Παππού, γιαγιά,
επιτρέψτε μου να υφάνω,
Αλλά, σας παρακαλώ, όσο θα υφαίνω,
να μην κοιτάξετε καθόλου»
«τσάκα-τσάκα, κλατς-κλατς,
  τσάκα-τσάκα, κλατς-κλατς»
Από εκείνη την ημέρα, η κόρη με κλειστή την πόρτα του δωματίου της, ύφαινε, από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ.
Και τότε, μετά από μερικές ημέρες, η κόρη βγήκε απ’ το δωμάτιο κουβαλώντας ένα κομμάτι ύφασμα. Ήταν ένα πάρα-πάρα πολύ όμορφο ύφασμα.
«Παππού, πήγαινέ το στην πόλη αυτό και πούλα το.
  Θα βγάλεις ακόμα πιο πολλά χρήματα»
 Ο παππούς πήγε το ύφασμα στην πόλη και επειδή ήταν πραγματικά υπέροχο, το πούλησε πανάκριβα.
Ο παππούς και η γιαγιά που χάρηκαν πολύ, ζήτησαν απ’ την κόρη να τους υφάνει πάλι.
Λίγες ημέρες μετά η κόρη βγήκε απ’ το δωμάτιο με κουρασμένο πρόσωπο.
«Τελευταία φορά όμως»
Έτσι είπε η κόρη, αλλά ο παππούς και η γιαγιά που πούλησαν ακριβά το ύφασμα, της ζήτησαν πάλι να τους υφάνει.
«Αυτή η φορά είναι στ’ αλήθεια η τελευταία όμως»
«τσάκα-τσάκα, κλατς-κλατς,
 τσάκα-τσάκα, κλατς-κλατς»
Ο παππούς και η γιαγιά, ακούγοντας την κόρη να υφαίνει, σκέφτηκαν:
«Γιατί άραγε μπορεί και υφαίνει τόσο υπέροχα υφάσματα;
 Ας ρίξουμε μια ματιά»
Ξεχνώντας την παράκληση της κόρης να μην κοιτάξουν σε καμία περίπτωση, κρυφοκοίταξαν.
Και τότε τι να δουν. Μα ένας γερανός έβγαζε το ίδιο του το φτέρωμα για να το υφάνει. Ο παππούς και η γιαγιά απ’ την έκπληξη, έκλεισαν κατά λάθος την πόρτα.
Την επόμενη ημέρα, η κόρη βγήκε απ’ το δωμάτιο κουβαλώντας στα χέρια ένα κομμάτι ύφασμα.
«Παππού, γιαγιά,
αν και σας είπα να μην κρυφοκοιτάξετε,
τελικά είδατε την πραγματική μου μορφή έτσι;
Είμαι ο γερανός που έσωσες παππού.
Αλλά τώρα που είδατε ποιος είμαι
δε μπορούμε να ζήσουμε πια μαζί.
Να είστε καλά»
Είπε η κόρη και ξαναπήρε τη μορφή του γερανού.
Ήταν μια άθλια μορφή ενός γερανού που εδώ κι εκεί του έλειπαν φτερά.

Κι ύστερα με μια κραυγή φώναξε «κεεεεε» και πέταξε μακριά.

 

  Παραμύθι :Ο Θησαυρός Των Αστεριών

Μια φορά και έναν καιρό ζούσε ένας γέρος ψαράς. Είχε ολόλευκα μαλλιά, μακριά γένια και μουστάκια, και δυο μεγάλα γαλανά μάτια. Φαινόταν τόσο καλός και τα χέρια του άγγιζαν το κάθε τι με τόση τρυφεράδα που έμοιαζε με άγγελο. Ο γέρος αυτός είχε και ένα εγγονάκι, τον Καστανούλη.
Ο Καστανούλης θαύμαζε τον παππού του πάρα πολύ και τον θεωρούσε τον πιο καλό παππού του κόσμου.
Ένα απόγευμα, ο παππούς και ο εγγονός αποφάσισαν να πάνε για ψάρεμα.
Μπήκαν στη βάρκα και ξεκίνησαν. Σιγά-σιγά βράδιαζε και η νύχτα φαινόταν μαγευτική. Η θάλασσα ήταν ήσυχη.
Ο παππούς τότε είπε: »Απόψε, παιδί μου, δε θα ρίξουμε τα δίχτυα. Είναι κρίμα να στερήσουμε τη ζωή από τα ζώα του βυθού. Ας αφήσουμε τη βάρκα να μας πάει όπου θέλει». Ξαφνικά, εκεί που κουβέντιαζαν, ο παππούς είδε έναν ασημένιο δρόμο που ξεκινούσε από το φεγγάρι και συνέχιζε στην θάλασσα.
Ο παππούς είπε: »Γιόκα μου, αυτός είναι ο δρόμος της αγάπης». Η βάρκα μόλις τον άκουσε έστριψε και άρχισε να κινείται πάνω στο δρόμο της αγάπης. Ξαφνικά, ένιωσαν έναν τρίτο άνθρωπο μέσα στη βάρκα. Γύρισαν και είδαν μια όμορφη νεράιδα.
Στα μαλλιά της είχε μια κορδέλα από φύκια, το φόρεμά της έμοιαζε με το ουράνιο τόξο και αντί για παντόφλες φορούσε δυο γυαλιστερά κοχύλια.
Ο γέρο ψαράς την καλωσόρισε και της πρόσφερε ψωμί, τυρί και χταπόδι.
Η νεράιδα όμως του είπε: »Δεν έχουμε καιρό για φαγητό.
Θα ρίξουμε τα δίχτυα σε λίγο, αλλά κανένα ζωντανό δεν θα κινδυνεύσει. Μην ανησυχείτε».
Συνέχισε λέγοντας ότι ο δρόμος της αγάπης δεν τελειώνει ποτέ όταν ξαφνικά ένα λαμπερό αστέρι έπεσε από τον ουρανό και χάθηκε στη θάλασσα. Η νεράιδα ρώτησε τον Καστανούλη: »Είδες το αστέρι;»
»Ναι», απάντησε ο Καστανούλης.
»Έχω δει πολλά τις νύχτες που δεν έχει φεγγάρι».
»Και ξέρεις που πάνε;», ρώτησε η νεράιδα.
»Πέφτουν», απάντησε ο Καστανούλης. Εκείνη τη στιγμή έφτασαν σε ένα παράξενο μέρος.
Ξαφνικά η βάρκα έγινε μεγάλη, ο παππούς έγινε μεγάλος και τα χέρια του έδειχναν πλασμένα από μετάξι και καλοσύνη.
Η νεράιδα είπε στον παππού να ρίξει τα δίχτυα.
Αντί όμως να ψαρεύουν ψάρια, ψάρευαν λαμπερά αστέρια. Η νεράιδα πήρε τα χέρια του παππού και τα φίλησε.
Τους εξήγησε ότι καθένα από αυτά τα αστέρια ήταν κάποτε ένα δάκρυ χαράς ή λύπης. Επειδή όμως κανείς δεν μπορούσε να τα δει, ο Θεός αποφάσισε αυτά τα δάκρυα να γίνουν άστρα, να φωτίζουν τον ουρανό και τις όμορφες νύχτες να πέφτουν στη θάλασσα.
Μόνο τα χέρια ενός καλού ανθρώπου μπορούν να τα φέρουν στον κόσμο. Τότε η λύπη τους σβήνει και η χαρά τους λαμποκοπά.
Οι ψυχές των καλών ανθρώπων μπορούν να τα δουν. Είναι ευλογημένα, γι’ αυτό όταν οι άνθρωποι τα βλέπουν να πέφτουν και προλάβουν να κάνουν μια ευχή, η ευχή τους θα πραγματοποιηθεί. Αυτά είπε η νεράιδα για τον θησαυρό των αστεριών.
Έπειτα έφυγε… και ο Καστανούλης πλησίασε τον παππού του με τη σκέψη ότι θα καταλάβει καλύτερα τα λόγια της νεράιδας όταν μεγαλώσει.

Και μερικές ακόμα εικόνες- clip art για τον παππού και τη γιαγιά: www.dreamstime.com
 Πηγές
Όλες οι εικόνες προέρχονται από το pinterest.

About Ηρώ Παπαδοπούλου

Αποφοίτησα από την Παιδαγωγική Σχολή (Τμήμα Νηπιαγωγών) του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1996. Κατάγομαι από τα Ιωάννινα, όπου και εργάστηκα στην ιδιωτική εκπαίδευση από το 1996 έως το 2000. Έκτοτε ζω με την οικογένειά μου στην Κέρκυρα και εργάζομαι σε δημόσιο Νηπιαγωγείο. Μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μου στο: info@meleniro.gr
Bookmark the permalink.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *